KFC Hamont 99 A was met een schrale 2 op 15 teruggevallen van plaats 3 naar 13 in de algemene rangschikking. Hoog tijd dus om voor ademruimte te zorgen. Maasland NO moest het kind van de rekening worden, al was dat op verplaatsing de vorige 2 seizoenen niet gelukt. Bovendien speelt de Kinrooise ploeg op kunstgras wat niet de favoriete ondergrond is voor KFC.
Toch kwam Hamont met de onderbreking in zicht op voorsprong, via een own-goal op naam van Rmini. Ruststand 0-1.
Wesley van Vlierden diepte de de voorsprong verder uit na een uur voetballen. Tien minuten later milderde Kragt tot 1-2, maar extra kracht bracht dat niet voor de Maaslanders. Hamont liep in de slotfase immers via Viktor De Waal verder uit tot 1-3 op assist van zijn ingevallen tweelingbroer Oskar.
In de toegevoegde tijd werd het toch nog even spannend met de aansluitingstreffer die als eigen doelpunt van KFC-doelman Jarne Stelten genoteerd werd. Rond affluiten kreeg Oskar de Waal een tweede gele kaart onder de neus geschoven; thuisspeler Jordy Peeters die ook betrokken was bij dit akkefietje bleef ongestraft. Jammer.
Het was geen academische vertoning, maar Hamont deed wat het moest doen: winnen. Volgende week ontvangt KFC een ploeg uit de top-5: Racing Peer A. Dat team is na een moeizame seizoensstart stilaan in betere doen geraakt. Benieuwd of de 3 punten op ‘t Leeuwke blijven.
Meer (smartphone)foto’s op onze fotowebsite.
Reactie op verslag wedstrijd Maasland N/o -KFC van 08.10.2026
Als aanwezige toeschouwer bij de wedstrijd tussen Maasland en KFC Hamont afgelopen zaterdag wil ik toch graag enkele kanttekeningen plaatsen bij het verschenen wedstrijdverslag. Niet omdat de wedstrijd geen emoties losmaakte, maar omdat sommige feiten toch net iets anders verliepen dan de lezer wordt voorgeschoteld, waarschijnlijk gebaseerd op een aangeleverd verslag.
Laat ons beginnen bij de scheidsrechter. Die leidde aanvankelijk een redelijk behoorlijke wedstrijd, al werden er langs beide kanten enkele bijzonder twijfelachtige gele kaarten uitgedeeld. Consequent fluiten bleek niet altijd zijn sterkste kant.
Ook de nummer 5 van Maasland had duidelijk zijn dagje niet. Zijn ergernis tegenover de technische staf van KFC Hamont, zowel T1 als T2, was al vroeg merkbaar. Een ongelukkig eigen doelpunt hielp uiteraard niet om zijn humeur op te krikken. Integendeel.
Na de rust verscheen bij Maasland ook nummer 7 tussen de lijnen. Een speler die in zijn jeugdjaren onder meer bij KRC Genk actief was en dus al wat voetbalwatertjes heeft doorzwommen. Later bracht ook KFC Hamont zijn nummer 7 in het veld. Die laatste liet vooral zijn voeten spreken en leverde met een knappe assist op zijn tweelingbroer een belangrijke bijdrage aan de 1-3.
Naarmate het einde naderde, werd de wedstrijd spannender, maar helaas ook bitsiger.
En dan minuut 94. Het laatste fluitsignaal klinkt, terwijl beide nummers 7 tegenover elkaar staan. De Hamontse nummer 7 bleek in het duel net iets balvaster, wat bij zijn Maaslandse tegenstander zichtbaar voor frustratie zorgde. Die trapte vervolgens de bal weg en versperde de Hamontenaar uitdagend de doorgang, terwijl die gewoon met zijn ploegmaats de overwinning wilde gaan vieren.
Voor alle duidelijkheid: de nummer 7 van KFC Hamont heeft de bal helemaal niet de tribune in getrapt, zoals in het wedstrijdverslag wordt beweerd. Dat is een wezenlijk verschil en verdient dan ook een rechtzetting.
Wat daarna volgde, was minstens even opmerkelijk. De scheidsrechter riep beide nummers 7 bij zich, maar besloot enkel de Hamontenaar een tweede gele kaart te tonen. Zijn Maaslandse tegenstander kwam er zonder kaart vanaf. Een bijzonder vreemde beslissing.
Ook de eerste gele kaart voor de Hamontse nummer 7 was naar mijn mening onterecht. Hij probeerde op dat moment immers vooral de eerder genoemde nummer 5 van Maasland te bedaren, nadat die opnieuw een duel had verloren en verhaal wilde halen bij de nummer 2 van KFC. Blijkbaar kan een poging om de gemoederen te bedaren tegenwoordig ook al een gele kaart opleveren.
Maar wie dacht dat met het laatste fluitsignaal ook de emoties zouden verdwijnen, kwam bedrogen uit.
In de bovenliggende kantine kreeg de Maaslandse nummer 7, die zijn frustraties nog aan het ventileren was tegenover zijn aanhang, een opgestoken middelvinger te zien van een oudere KFC-supporter. Geen fraai gebaar, laat dat duidelijk zijn.
De reactie was echter buiten alle proporties. De Maaslandse nummer 7 stormde woedend de kantine binnen en zocht de confrontatie met de supporter. Daarbij kreeg hij gezelschap van verschillende mensen uit de Maaslandse entourage, onder wie ook zijn vader.
Gelukkig kon de oudere supporter rekenen op zijn dochter en kleinzoon, die zich zowaar tot gelegenheidsbodyguards ontpopten.
Ondertussen vlogen de dreigende woorden door de kantine. Zelfs de dialectische uitspraak “Dei geraakt neijt mier hiijvers!” viel te horen. Gelukkig bleken het uiteindelijk loze woorden en bleef het bij een verhitte woordenwisseling.
Een voetbalwedstrijd mag spannend zijn. Er mag strijd geleverd worden, er mogen emoties zijn en uiteraard mag je teleurgesteld zijn na een nederlaag. Maar wanneer een verloren voetbalduel aanleiding geeft tot dergelijke taferelen, mag je je toch vragen stellen bij het relativeringsvermogen van sommige betrokkenen.
KFC Hamont nam uiteindelijk verdiend de drie punten mee naar huis. Maasland bleef achter met de frustraties.
Misschien moeten we Maasland voortaan maar omdopen tot ‘Maaslontje’. Want zaterdag bleek dat daar niet veel nodig was om de boel te doen ontploffen.
Sportieve groeten van een aanwezige toeschouwer.
Bedankt voor deze uitgebreide toelichting; ik heb het verslag conform aangepast.
De oorspronkelijke tekst was inderdaad gebaseerd op enkele losse Whatsapp-berichten die ik ontvangen had.
Ik zal HAC weekblad ook informeren dat de tekst aangepast is.
Zelf ga ik niet graag naar Maasland NO. Op de staantribune staat er altijd eentje die op een erg arrogante manier reageert op bezoekende supporters. 🤮